Δήμος Φαλαισίας Αρκαδία Ελλάδα

Από το ερειπωμένο σήμερα μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, κοντά στο άλλοτε χωριό Χουντάλου, δεν διατηρείται παρά μόνον το παλαιό καθολικό του, μια μονόχωρη βασιλική, ενώ γύρω του διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη που χρονολογούνται στην βυζαντινή περίοδο και ακόμη παλαιότερα, όχι μόνον επιτρέπουν στον επισκέπτη να πάρει μια εικόνα των κελιών και του μοναστηριακού συγκροτήματος γενικά, αλλά και να διακρίνει τα ίχνη αρχαίου ιερού, που φαίνεται πως προϋπήρχε της χριστιανικής μονής.

Στο εσωτερικό του ναού, οι διαστάσεις του οποίου είναι 10 Χ 5,30 μ., μπορεί να μην διακρίνονται πλέον όλες οι αγιογραφίες που κοσμούσαν άλλοτε τις επιφάνειες των τοίχων του, αλλά όσες έχουν αντέξει τις επιθέσεις του χρόνου, του καιρού και των ανθρώπων επιτρέπουν στον θεατή να διακρίνει δημιουργίες που δείχνουν να ακολουθούν τα αυστηρά, αλλά και εκφραστικά συνάμα πρότυπα της σχολής του Μυστρά. Αξίζει να σταθεί ο επισκέπτης τόσο στην μεγαλοπρεπή μορφή του Αγίου Νικολάου, όσο και στην κίνηση του ημιτελούς αγγέλου της Ωραίας Πύλης.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός ότι η κόγχη του Ιερού βρίσκεται σε επαφή με έναν βράχο, στην πίσω πλευρά του οποίου σχηματίζεται σπηλιά, η οποία είχε χρησιμοποιηθεί ως οστεοφυλάκιο, όπως και μία εντοιχισμένη επιγραφή κοντά στην είσοδο του ναού που μας πληροφορεί πως ο ναός ανακαινίστηκε το 1766.

Το τέλος της μονής γράφτηκε όπως όλα δείχνουν με τον ίδιο τρόπο που κατέληξε και η ιστορία του μοναστηριού του Αγίου Δημητρίου. Οι επιθέσεις του Ιμπραήμ έγιναν αιτία για να αφανιστούν οι μοναχοί και μαζί τους κάτοικοι της γύρω περιοχής που είχαν αναζητήσει εκεί καταφύγιο. Από τους ελάχιστους διασωθέντες και ο μοναδικός μοναχός που επέζησε ήταν ο Βενέδικτος, τον οποίο και θα συναντήσουμε στην συνέχεια, καθώς ασκήτεψε μετά την καταστροφή στο δυσπρόσιτο ασκητήριο της Παναγίας. Δεν αποκλείεται, σύμφωνα με μία εκδοχή πάντως, το μοναστήρι να λειτούργησε και πάλι, ύστερα από το καταστροφικό πέρασμα του Ιμπραήμ.