Δήμος Φαλαισίας Αρκαδία Ελλάδα

ΔΙΚΑΙΟΣ Γεώργιος (ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ)

Γεννήθηκε το 1876 στην Πολιανή της τότε επαρχίας Λεονταρίου και για την εποχή του έλαβε καλή μόρφωση στην ονομαστή σχολή της Δημητσάνας. Το πατρώνυμο της οικογενείας του ήταν "ΦΛΕΣΣΑΣ", και όταν αργότερα έγινε μοναχός, του απεδόθη το παρώνυμο ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ. Το 1816 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή της Βελανιδιάς και έλαβε το όνομα ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ. Λίγους μήνες αργότερα επήγε να μονάσει στην Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου Ρεκίτσας, πλησίον του Δυρραχίου.

Το καλοκαίρι του 1817 μαζί με τον αδελφό του Νικήτα Δικαίο (Φλέσσα), τον Δυρραχίτη φίλο και κουμπάρο του Παναγιώτη Κεφάλα, τον Παναγή Κολοβό από το Λεπτίνι και άλλους κλέφτες της περιοχής, ήλθαν σε ένοπλη σε ένοπλο σύγκρουση με απόσπασμα τουρκικού στρατού υπό τον Χασάν Αγά για θέματα που αφορούσαν τα χωράφια της Μονής. Τα ελληνικά όπλα ήταν πολύ λίγα και για να αποφύγουν φθορές χωρίς αποτέλεσμα υπεχώρησαν και ο Παπαφλέσσας φώναξε προς τον αντίπαλο: "Χασάναγα φεύγω αλλά σύντομα θα γυρίσω Δεσπότης η Στρατηγός". Έφυγε και πήγε στη Ζάκυνθο, Κωνσταντινούπολη, Μολδοβλαχία, Μικρά Ασία κ.λ.π.

Την 21-6-1818 ευρισκόμενος στην Κωνσταντινούπολη, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αναγνωστόπουλο και έκτοτε ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα μυήσας (στην Φιλική Εταιρεία) 30 περίπου επιφανείς Έλληνες της Πόλης και των παραδουνάβιων ηγεμονιών. Με ημερομηνία 15-12-1819 από την Κωνσταντινούπολη απηύθυνε επιστολή προς τους συμπατριώτες του κατοίκους της Πολιανής, τους οποίους παρότρυνε να δραστηριοποιηθούν και να ιδρύσουν σχολείο στην Ιερά Μονή της Αγίας Σολομονής, που βρισκόταν πλησίον του Ακόβου στο οποίο να μαθαίνουν ελληνικά γράμματα τα παιδιά των γύρω χωριών. Την 7-10-1820 στο Ισμαήλιο της Βεσαραβίας, μετείχε συσκέψεως υπό τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και άλλους Φιλικούς. Εκεί επέμενε να κατεβαίνει ο Υψηλάντης στον Μοριά και να αρχίσει από εκεί η επανάσταση. Η πρότασή του απερρίφθη και διετάχθη μέσω Κωνσταντινουπόλεως να επιστρέψει στον Μοριά, διότι ήταν ενθουσιώδης, παρορεκτικός και ακριτομύθης και υπήρχε κίνδυνος διαρροής του μυστικού της Εταιρείας στις Οθωμανικές Αρχές.

Περί τα μέσα Δεκεμβρίου του 1820 έφθασε στην Πελοπόννησο εμφανιζόμενος άλλοτε ως πατριαρχικός Έξαρχος και άλλοτε ως εκπρόσωπος της Ανωτάτης Αρχής της Φιλικής Εταιρείας. Με φλογερούς λόγους δυναμίτιζε τις ψυχές των ραγιάδων και έκανε αθρόες μυήσεις στην Εταιρεία, χωρίς να τηρεί τους απαραίτητους κανόνες ασφαλείας. Μερικές φορές έβγαζε το ράσο και φορούσε ρούχα ζητιάνου, χωρικού η και Τούρκου για να μην γίνεται στόχος του εχθρού. Από 26 έως 30-1-1821 στην Βοστίτσα (Αίγιο) έγινε σύσκεψη στελεχών της Φιλικής Εταιρείας (κυρίως προεστών και Αρχιερέων) και προσπάθησε να πείσει τους παρισταμένους για την άμεση έναρξη της Επαναστάσεως. Σε κάποια φάση των συζητήσεων τους διετύπωσε απειλητικό υπαινιγμό δια της παρουσίας του αδελφού του Νικήτα Δικαίου (Φλέσσα), του Παναγιώτη Κεφάλα και μερικών ακόμη κλεφτοκαπεταναίων, οι οποίοι τον συνόδευαν. Δεν κατάφερε να επιβάλει τις απόψεις του και όταν του ζητήθηκε να παρουσιάσει το έγγραφο της Ανωτάτης Αρχής που κατείχε για το θέμα αυτό, προσποιήθηκε εκνευρισμό, διότι τον προσέβαλαν, ξέσκισε κάποιο άσχετο έγγραφο και φεύγοντας είπε: " θα πάρω 1.000 Σαμπαζιώτες και Πισινοχωρίτες και θα κάνω μόνος μου την Επανάσταση". Περιόδευσε στην ορεινή Αχαΐα και Μεσσηνία και κατέληξε στη Μάνη όπου συνάντησε τους Μαυρομιχαλαίους, τον Κολοκοτρώνη, και τον Περαιβό. Ήταν ταλαντούχος στο λόγο και στις περιοχές των Καλαβρύτων και της Γορτυνίας έπεισε αρκετούς, τοπικούς μικρο-οπλαρχηγούς να δημιουργήσουν επεισόδια εις βάρος μεμονομένων Τούρκων της περιοχής τους, ώστε οι προεστοί και οι αρχιερείς να μην μεταβούν την 10-3-1821 στον Καιμακάρη της Τριπολιτσάς όπως είχαν ειδοποιηθεί, και έτσι να επισπευθούν τα επαναστατικά γεγονότα. Το σχέδιό επέτυχε απόλυτα. Έλαβε μέρος στην απελευθέρωση της Καλαμάτας (23-3-1821) και στις μάχες της Καρυταίνης, των Βερβαίνων, στα Δερβένια της Μεγαρίδας κ.λ.π. Παράλληλα ασχολήθηκε με την πολιτική και κατά καιρούς κατάλαβε υπουργικούς Θώκους. Κατά τον εμφύλιο 1823-1824 ετάχθη με την πλευρά των Κουντουριώτη - Κωλέττη, και κατά του πρώην συνεργάτη του Κολοκοτρώνη. Όταν την άνοιξη του 1825 ο Ιμπραήμ απεβιβάσθη στη Μεσσηνία, εισηγήθηκε την ελευθέρωση του Κολοκοτρώνη και των συγκρατουμένων του, ως του μόνου ικανού να αντιμετωπίσει τον εχθρό. Με μικρές δυνάμεις από την Αρκαδία και κυρίως τη Φαλαισία την 20-5-1825 έδωσε 8ωρη μάχη με υπέρτερες σε αριθμό, εξοπλισμό και εκπαίδευση δυνάμεις του Ιμπραήμ στο Μανιάκι της Μεσσηνίας, όπου έπεσε μαχόμενος στην πρώτη γραμμή ως απλός στρατιώτης και ως δεύτερος Λεωνίδας του έθνους μας.