Δήμος Φαλαισίας Αρκαδία Ελλάδα

Από την βιβλιογραφία προκύπτει η ύπαρξη από τον 7 ο π.Χ. αιώνα έως τον 4 ο μ.Χ. αιώνα του μεγάλου οικισμού (του Αρχαίου Λεύκτρου) στην θέση του σημερινού Λεονταρίου αλλά και του κάστρου του.

Κέντρο των εξορμήσεων των Ελλήνων ενάντια στους Φράγκους και τους Τούρκους το κάστρο του Λεονταρίου μαρτυρείται στις πηγές από το 1390 και εφεξής. Δεν αποκλείεται να επισκευάσθηκε από τους Φράγκους άρχοντες της Βελιγοστής, που θέλησαν να αντικαταστήσουν το εκεί τοπικό κάστρο που θα γνωρίσουμε παρακάτω (αν και υποστηρίζεται πως μπορεί και να ταυτίζεται με το κάστρο της Βελιγοστής), ενώ ουσιώδεις προσθήκες δέχτηκε μέχρι και την δεύτερη περίοδο της Τουρκοκρατίας που γνώρισε η Πελοπόννησος, οπότε και εγκαταλείφθηκε.

Το φρούριο απαρτίζεται από τρεις περιβόλους. Ο εξωτερικός ακολουθεί την διαμόρφωση του βράχου και διαθέτει ένα και μοναδικό άνοιγμα προς την ομαλή νοτιανατολική πλευρά του, το οποίο αποτελεί και την κύρια είσοδο του φρουρίου. Από τα πιο γνωστά τμήματά του που σώζονται έως τις μέρες μας είναι η «Λουμπαρδότρουπα», στην βορειοανατολική γωνία, όπου το τείχος διατηρείται σε ύψος έως και 4,60 μ, ενώ συνολικά από τον εξωτερικό περίβολο είναι ορατά περίπου 200 μ. σε διαφορετικά σημεία και τέσσερις πύργοι, ενώ στο εσωτερικό του βρίσκονταν κάποτε αρκετοί ναοί από τους οποίους έχουν απομείνει σήμερα πλέον μόνο τα τοπωνύμια με πιο γνωστά εκείνα της Αγίας Κυριακής, του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Βασιλείου.

Ελάχιστα είναι τα λείψανα που έχουν διασωθεί από τον δεύτερο περίβολο, όπως και από τον τρίτο που περικλείει την κορυφή του λόφου, ενώ στην περιοχή είναι ορατές και δεξαμενές νερού, που χρονολογούνται στα χρόνια της Φραγκοκρατίας.

Παρά το γεγονός ότι το κάστρο του Λεονταρίου στρατηγικά δεν θεωρείται από τα σημαντικότερα της Πελοποννήσου δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πόθησαν να το καταλάβουν. Ο Τούρκος στρατηγός Εβρενός το κατέκτησε το 1391. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1423, κοντά στα τείχη του γράφεται η τελευταία στρατιωτική νίκη του Δεσποτάτου του Μυστρά κατά των Τούρκων, όταν ο στρατός του Δημητρίου Παλαιολόγου νικά τον Τουραχάν Πασά και τον γιο του Αχμέτ. Ο Μωάμεθ Β' το καταλαμβάνει το 1460 χωρίς μάχη, καθώς οι κάτοικοί του για να γλιτώσουν, είχαν καταφύγει στο ισχυρότερο κάστρο του Γαρδικίου, ενώ η πόλη παραμένει έδρα του Τούρκου πασά μέχρι την μεταφορά της στην Τριπολιτσά.